Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Η περιπέτεια του κυρίου Καρπούζου

-Μα τι σας συμβαίνει κύριε Καρπούζε μου και είστε τόσο ταραγμένος, ρώτησε ο κύριος Πατάτας. Σας βλέπω τόσην ώρα που πηγαίνετε πάνω κάτω μονολογώντας και αναρωτιέμαι τι σας έχει ταράξει.
- Με βρήκε μεγάλη συμφορά κύριε Πατάτα μου. Εκτός από  ένα κρύωμα που έχω πάρει, έχασα και τα κουκουτσάκια μου! Αψού!

Ο κύριος Καρπούζος

-Και γι' αυτό κάνετε έτσι... απ' ότι ξέρω κανείς δεν συμπαθεί τα κουκούτσια σας, όταν σας τρώει. Είστε πολύ νόστιμος κύριε Καρπούζε, αλλά τα κουκούτσια σας είναι πολύ ενοχλητικά. Οπότε θα έπρεπε να χαίρεστε που απαλλαχτήκατε από αυτά.
Καινούργιος σπαραγμός από τον κύριο Καρπούζο:
-Εγώ τα θέλω πίσω, κάποιος μου τα έκλεψε! Πως θα διαιωνιστεί το είδος μου τώρα, χωρίς αυτά είμαι χαμένος. Σε λίγο δεν θα υπάρχω και θα με ξεχάσουν όλοι, ενώ με τα κουκούτσια μου έχω μέλλον. Αργότερα όταν φυτευτούν θα γίνουν και αυτά νόστιμα και ζουμερά καρπούζια.
-Αν είναι έτσι όπως το θέτετε έχετε δίκιο, κύριε Καρπούζε μου, είπε ο κύριος Πατάτας. Ας πάρουμε όμως  τα πράγματα από την αρχή. Τι σας συνέβη και τα χάσατε;
-Όπως σας είπα έχω κρυώσει, γιατί με άφησαν περισσότερο απ' ότι έπρεπε στο ψυγείο...αψού!
-Τι σχέση έχει αυτό με τα κουκούτσια σας, ρώτησε γεμάτος απορία ο κύριος Πατάτας.
-Έχει πως δεν έχει, απάντησε ο κύριος Καρπούζος ανάμεσα στα αναφιλητά του και τα φτερνίσματα, γιατί κάθε φορά που φτερνιζόμουν, έχανα και καμιά δεκαριά από τα κουκούτσια μου, ώσπου δεν μου έμεινε κανένα.
-Τότε θα έχουν πέσει εκεί που αρχίσατε να φτερνίζεστε, πάμε να ψάξουμε και θα τα βρούμε! είπε ο κύριος Πατάτας με ύφος σπουδαίο.

Ο κύριος Πατάτας

-Λέτε να μην έψαξα! Μόλις συνήλθα από το σοκ και τα απανωτά φτερνίσματα και διαπίστωσα ότι μου έλειπαν τα κουκουτσάκια μου, έψαξα και ακόμα ψάχνω δηλαδή, αλλά δεν βρήκα ούτε ένα. Κάποιος μου τα έκλεψε!
-Το θέμα είναι σοβαρό, είπε σκεπτικός ο κύριος Πατάτας. Εδώ χρειαζόμαστε τον κύριο Κάβουρα για να λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης των κουκουτσιών!
-Ποιος είναι αυτός; Τι είναι αυτός; ρώτησε όλο απορία ο κύριος Καρπούζος.
-Δεν έχεις ακούσει για τον περιβόητο ντετέκτιβ τον Κάβουρα τον Ανοιχτομάτη. Πριν λίγο καιρό είχε αναλάβει την αναζήτηση της χαμένης αχιβαδίτσας και φυσικά την βρήκε μετά από μεγάλη περιπέτεια.
-Τώρα που το λες κάτι θυμάμαι. Νομίζεις πως θα με βοηθήσει να βρω τα κουκούτσια μου;
-Φυσικά! Δεν του ξεφεύγει τίποτα!
Έτσι και οι δύο ξεκίνησαν για το γραφείο του ντετέκτιβ. Κτύπησαν την πόρτα και μπήκαν. Ο κύριος Κάβουρας καθόταν πίσω από το γραφείο του και μόλις τους είδε έκανε πως κοιτούσε με τον μεγεθυντικό φακό του κάτι πάνω από ένα σωρό έγγραφα, κάνοντας τον πολυάσχολο. Στην πραγματικότητα είχε να αναλάβει υπόθεση εδώ και δύο μήνες και τα οικονομικά του ήταν σε άθλια κατάσταση. Πάνω στο γραφείο του επικρατούσε ένα χάος άνευ προηγουμένου και μόνο στην αριστερή πλευρά υπήρχε ένα τακτοποιημένο κομμάτι με τοποθετημένο εκεί ένα βαζάκι με δυο τουλίπες, ενθύμιο από μια λατρεμένη ύπαρξη.


-Κύριε Κάβουρα ήρθαμε να σας αναθέσουμε μια υπόθεση, είπε ο κύριος Πατάτας. Την εξαφάνιση των...
Ο Κάβουρας πετάχτηκε πάνω γεμάτος ενδιαφέρον: Ποιος εξαφανίστηκε, που εξαφανίστηκε, πότε εξαφανίστηκε;
- Τα κουκούτσια μου εξαφανίστηκαν κύριε Κάβουρα και θέλω να μου τα βρεις, για χρήματα μην σας νοιάζει, όσα μου ζητήσετε θα σας δώσω...
"Κουκούτσια;" όλα τα περίεργα σε μένα συμβαίνουν σκέφτηκε ο Κάβουρας ...ας είναι κουκούτσια θέλει ο πελάτης να βρω ...κουκούτσια θα βρω!
-Σας ακούω! Μιλήστε μου για την υπόθεση, τους είπε.
Ο κύριος Καρπούζος του εξιστόρησε τα συμβάντα με τρεμάμενη φωνή, ανάμεσα από απανωτά φτερνίσματα και ρώτησε τον κύριο Κάβουρα με αγωνία.
-Θα αναλάβετε την υπόθεσή μου; Υπάρχει ελπίδα να ξαναβρώ τα κουκούτσια μου, ξέρετε για μένα είναι ζωτικό ζήτημα. Χωρίς αυτά δεν θα υπάρχω στο μέλλον.
-Μα τις χίλιες τσούχτρες αμφιβάλλετε; Κάβουρα Ανοιχτομάτη με λένε εμένα και δεν μου ξεφεύγει τίποτα. Πάμε στο τόπο που ξεκίνησαν όλα και θα λύσω το μυστήριο.
Σε λίγο έφτασαν στο σημείο που ξεκίνησαν όλα. Ο Κάβουρας έβγαλε τον μεγεθυντικό φακό από την τσέπη του και άρχισε να παρατηρεί το έδαφος.  Μετά από λίγη ώρα, που φάνηκε αιώνας  στον κύριο Καρπούζο και μετά από πολλά πήγαινε έλα του κυρίου Κάβουρα, τον είδαν να κατευθύνεται προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση.
-Που πάτε κύριε Κάβουρα; Βρήκατε κάτι; τον ρώτησε ο κύριος Καρπούζος γεμάτος αγωνία.
-Ακολουθώ κάτι ύποπτα ίχνη, σε λίγο θα λύσω το μυστήριο, τους απάντησε ο κύριος Κάβουρας.
Ο κύριος Καπρούζος και ο κύριος Πατάτας που τον ακολουθούσαν όσο και αν κοιτούσαν στο έδαφος, δεν διέκριναν τίποτα, κοιτάχτηκαν στα μάτια και ήταν σαν να έλεγαν πως αμφέβαλαν για την αισιοδοξία του κυρίου Κάβουρα.
-Αχά! αναφώνησε σε λίγο ο κύριος Κάβουρας. Κύριοι είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πω πως η αποστολή μου τελείωσε. Τα κουκούτσια ευρέθησαν!
Ο κύριος Καρπούζος και ο κύριος Πατάτας δεν έβλεπαν τίποτα...
-Μας κοροϊδεύετε κύριε Κάβουρα; Εμείς δεν βλέπουμε τίποτα!
-Για κοιτάξτε πιο προσεκτικά στο έδαφος, τους είπε ο κύριος Κάβουρας.
Κοίταξαν, αλλά και πάλι δεν έβλεπαν τίποτα και του το είπαν.
Ο κύριος Κάβουρας τους έδωσε τον μεγεθυντικό φακό και τότε είδαν... μια στρατιά μερμήγκια να κουβαλάνε τα κουκούτσια του κύριου Καρπούζου στις φωλιές τους.


-Ορίστε! Το μυστήριο λύθηκε, τα κουκούτσια βρέθηκαν! Είναι όλα εδώ κύριε Καρπούζο; Μετρήστε τα!
-Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Κάβουρα, ορίστε η αμοιβή σας. Μέτρησα τα κουκούτσια, μου λείπουν μερικά, πρόλαβαν βλέπετε να τα κατεβάσουν στην φωλιά τους τα μερμήγκια. Δεν πειράζει όμως τους τα χάρισα. Τα χρειάζονται για τον Χειμώνα.
-Ευχαριστώ κύριοι, πάντα στην διάθεσή σας, τους χαιρέτησε ο κύριος Κάβουρας και μια συμβουλή, περάστε και από τον οφθαλμίατρο. Σας χρειάζονται γυαλιά πρεσβυωπίας...


Υ.Γ.
1. Η εικονογράφιση του παραμυθιού έγινε από τον εγγονό μου Ηλία, 5 ετών.
"Γιαγιά ζωγράφισα τον κύριο Καρπούζο και τον κύριο Πατάτα"! αυτές οι ζωγραφιές ήταν η πηγή έμπνευσης για τούτο το παραμύθι.
2. Τις όμορφες τουλίπες που ενσωμάτωσα στο παραμύθι, μου τις έστειλε η Γεωργία από το blog lucky-button  και την ευχαριστώ πολύ. Με μια επίσκεψη στο blog της θα δείτε πόσο ωραία πράγματα φτιάχνει.
Αφού παραμυθιαστήκαμε και σήμερα σας στέλνω φιλάκιααααα!

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Δυο άμυαλα κοχύλια



Μια μέρα δυο κοχύλια


ρώτησαν το κύμα...


-Πες μας κύμα εσύ που πας μέχρι την ακτή, είναι όμορφα εκεί;


-Όμορφα είναι...

-Θα μας πάρεις μαζί σου;

-Θα σας πάρω, αλλά θα μου υποσχεθείτε πως δεν θα φύγετε μακριά από

την αγκαλιά μου...αλλιώς κινδυνεύετε να μείνετε για πάντα εκεί.

Συμφώνησαν και έτσι το κύμα ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα



 τα πήρε μαζί του. Τα ακούμπησε απαλά στην ακτή και έμεινε κοντά τους

να τα προσέχει...

Τα κοχύλια κοίταξαν γύρω τους. Πρώτα είδαν τα δέντρα καθώς ο ήλιος

έριχνε τις τελευταίες ακτίνες του πάνω τους και χρύσιζε τα κλαδιά τους.



Μετά καθώς είδαν τα λαξευμένα βράχια που ακτινοβολούσαν από τον ήλιο

ρώτησαν το κύμα ποιος έσκαψε τις σπηλιές τους.


-Όταν είμαι θυμωμένο, τους εξήγησε το κύμα...τα "βάζω" με τα βράχια...


...και τώρα που τα κοιτάζω νομίζω πως είμαι σπουδαίος γλύπτης...

Τα κοχύλια συμφώνησαν και συνέχισαν να κοιτούν γύρω τους.

Κοιτούσαν...κοιτούσαν...


ώσπου έδυσε ο ήλιος



και άρχισε να ανατέλλει το φεγγάρι...



Έμειναν εκεί  ακούγοντας  μουσική  από τα μαγαζιά  της παραλίας

και χωρίς να το καταλάβουν απομακρύνθηκαν λίγο από το κύμα.

Άρχισε να ξημερώνει...το κύμα τους φώναξε πως έπρεπε να φύγουν,

γιατί ο ήλιος θα γινόταν σε λίγο πολύ καυτός και θα τα έκαιγε.

Όμως εκείνα δεν του έδωσαν σημασία. Τους άρεσαν όλα αυτά που έβλεπαν,

τους άρεσε η μουσική που άκουγαν.

Το κύμα προσπάθησε να τα φτάσει...μάταια όμως...

Και έτσι έμειναν εκεί...η άμμος έγινε καυτή...και εκείνα έμειναν εκεί...


Το κείμενο αυτό το είχα αναρτήσει και παλαιότερα στο blog μου
και τώρα το ανέσυρα για τα "Τα λόγια της Πλώρης"  που είναι μια
ιδέα της Μαρίας Νικολάου για Το κείμενο.

Υ.Γ. Όλες οι φωτογραφίες είναι από την πανέμορφη περιοχή 
του Αγ. Ανδρέα στο Κατάκολο.

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Στεφάνια- στιγμιότυπα ζωής

Ένας Ολυμπιονίκης  προχωρά,
στεφάνι αγριελιάς του στολίζει τα μαλλιά.
Είναι ο  κότινος που με υπερηφάνεια φορά 
και μπαίνει στην πόλη του
θριαμβευτικά .

Ολυμπιονίκης Διαγόρας ο Ρόδιος

Ο Θεάνθρωπος ακάνθινο στεφάνι φορά
σύμβολο θυσίας για την ανθρωπιά.
Προς τον Γολγοθά προχωρά
για την αγάπη στον κόσμο πολεμά.



Μα ξάφνου γέλια, χαρές, τραγούδια
ακούγονται παντού.
Είναι κοπέλες που πλέκουν στεφάνια 
του Μαγιού.

Το φετινό Μαγιάτικο στεφάνι μου
Και πιο κει άλλοι στεφάνια πετούν 
στη φωτιά.
Είναι τ' Αι-Γιαννιού
του Ρηγανά.


Ένα ζευγάρι βγάζει τα στέφανα του γάμου τους
από τα μαλλιά.
Τα εναποθέτει εκεί στα εικονίσματα
μπροστά,
ευχόμενοι να ζήσουν χαρούμενοι και ευτυχισμένοι
και για πάντα ενωμένοι.


Μερικά στιγμιότυπα ζωής στην οποία πρωταγωνιστεί η λέξη στεφάνι.
Είναι η λέξη που επέλεξε για μένα η Άννα από το blog  Συννεφάκι  για χάρη
του παιχνιδιού "Πες μου μια λέξη" της Αλεξάνδρας.

Κορίτσια σας ευχαριστώ πολύ!
Και εσείς καλοί μου φίλοι να περνάτε όμορφα το Καλοκαίρι σας.
Φιλάκια!

Υ.Γ. Οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο, εκτός από το Μαγιάτικο στεφάνι.

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Πινελιές Καλοκαιριού!


Καλοκαίρι και η θάλασσα είναι όλο παιχνίδια. Παίζει με όλες τις αποχρώσεις του γαλάζιου
και μας ξετρελαίνει. Όλη μέρα χαμογελά  στον ήλιο, γιατί ξέρει πως όσο πιο πολύ
μας ζεσταίνει αυτός, τόσο πιο πολύ την αποζητάμε.
Το απαλό κυματάκι της σαν χάδι στα κορμιά μας.
Πότε πότε μας ρίχνει μερικές πιτσιλιές στο πρόσωπο, έτσι για να γελά που μας τσούζουν
τα μάτια μας.
Κάπως έτσι της ξέφυγαν μερικές  σταγόνες που έγιναν κρυσταλάκια και κάθισαν
σε κάτασπρα κλαδιά.
Μάρτυρες  δυο τζιτζίκια που ήταν σε ένα χαμηλό κλαδί πάνω στο πεύκο
και τραγουδούσαν του καλού καιρού.


Μήπως και τη στάμνα αυτή την έστειλε, λάφυρο από τα ναυαγισμένα καράβια,
που κρύβει στην αγκαλιά της;


Άραγε τα αστέρια  βγήκαν από τον βυθό της  ή μήπως κατέβηκαν από τον ουρανό;


Απ' όπου και αν ήρθαν σαν ήρθε το βράδυ άναψαν  και σκόρπισαν την λάμψη τους,
δίνοντας μια ρομαντική καλοκαιρινή νότα σε ένα καταπράσινο κήπο!


Φίλοι μου σας εύχομαι καλό μήνα και ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι!
Φιλάκια!

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Πουλί του Παραδείσου ή Στρελίτσια

Όταν μου το έφερε η κόρη μου από την Τενερίφη ήταν ένα φυτό μόλις 10 cm.
Το περίμενα έξι ολόκληρα χρόνια να μεγαλώσει και να ανθίσει.
Φέτος μου έκανε την χάρη.

Η strelitzia reginae πήρε το όνομά της προς τιμή της Καρλότας
του Μεκλεμβούργου- Στρέλιτζ, η οποία ήταν σύζυγος
του Βρετανού βασιλιά Γεωργίου του Γ'.
Περισσότερες πληροφορίες για το φυτό εδώ.


Είναι πανέμορφο και το χαρίζω σε όλους εσάς που μου ευχηθήκατε για την γιορτή μου
και τα γενέθλιά μου!
Σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου!
Φιλάκια!

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Η φυγή



Η Χρύσα κοίταξε το τεστ εγκυμοσύνης και αυθόρμητα πήγε να τρέξει προς την κουζίνα που ήταν ο Τάκης και έπινε τον καφέ του για να του αναγγείλει τα ευχάριστα νέα. Την τελευταία στιγμή συγκρατήθηκε.  «Όχι δεν λέγονται αυτά έτσι απλά, σκέφτηκε. Θα ετοιμάσω το βράδυ ένα ρομαντικό δείπνο και εκεί θα του πω αυτό που θα ολοκληρώσει την ευτυχία μας, άλλωστε τώρα πρέπει να φύγουμε γρήγορα ο καθένας για την δουλειά του». Έκρυψε το τεστ στο ντουλαπάκι του μπάνιου με τα καλλυντικά της και ετοιμάστηκε για την δουλειά.
Έφυγε πρώτη λέγοντάς του ότι το βράδυ του είχε μια έκπληξη. Όλη την ημέρα στη δουλειά ήταν πολύ χαρούμενη και ανυπομονούσε να έρθει το βράδυ να χωθεί στην αγκαλιά του  και να του πει τα ευχάριστα νέα.
Το ρομαντικό δείπνο είχε από ώρα ετοιμαστεί και εκείνη έτοιμη και λαμπερή τον περίμενε, όμως ο Τάκης απόψε άργησε πέραν του συνηθισμένου. Τον πήρε τηλέφωνο, το κινητό του ήταν κλειστό, του έστειλε μήνυμα αλλά δεν πήρε απάντηση. Νόμισε ότι θα έμπλεξε με φίλους και πήρε δυο τρεις τηλέφωνο για να δει αν ήταν μαζί τους. Τίποτα. Άρχισε να σκέφτεται ότι κάτι του συνέβη και ένιωσε τα πόδια της να μην την βαστούν. Κάθισε για λίγο στον καναπέ και τότε είδε το γράμμα πάνω στο τραπεζάκι. Το άνοιξε σίγουρη ότι της έγραφε πως θα αργούσε και αυτή η κουτή έβαλε τόσα κακά με το νου της.
«Χρύσα
Ψάχνοντας για τις μπατονέτες στο ντουλαπάκι σου ανακάλυψα την έκπληξη που μου ετοίμαζες. Ξέρεις μου ήρθε ξαφνικό, δεν είμαι έτοιμος για τέτοιου είδους δεσμεύσεις, δεν είμαι για γάμους και κουτσούβελα, έχω να κοιτάξω και την καριέρα μου. Δεν λέω θα μπορούσαμε θα κάνουμε οικογένεια μαζί κάποια στιγμή, αλλά όχι τώρα… καταλαβαίνεις… δεν είμαι έτοιμος και καλό είναι και εσύ να κοιτάξεις την καριέρα σου και να αφήσεις τις σκέψεις για κουτσούβελα».
Το γράμμα της έπεσε από τα χέρια και σαν τρελή όρμησε στο δρόμο, ήθελε να φύγει όσο το δυνατόν μακριά από το σπίτι που εδώ και ένα χρόνο στέγαζε την ευτυχία της και τώρα ένιωθε πως οι τοίχοι του μετακινούνταν έτοιμοι να την συνθλίψουν. Μπήκε στο αμάξι της και πήρε ένα δρόμο.  Ούτε ήξερε που πήγαινε. Σύντομα απομακρύνθηκε από την πόλη. Οι σκέψεις της θολές, όπως η αχλή που όσο πήγαινε και γινόταν πιο πυκνή κάνοντας την ορατότητα δύσκολη. Απορροφημένη στις μαύρες σκέψεις της δεν πρόσεξε την στροφή και βρέθηκε στο κενό.
Σαν σε όνειρο άκουσε μια φωνή να λέει «Είναι ζωντανή, κατεβάστε γρήγορα το συρματόσχοινο να δέσουμε το αυτοκίνητο, γιατί δεν θα αντέξει για πολύ ακόμα ο βράχος που το συγκρατεί και από κάτω είναι άβυσσος». Λιποθύμησε…
Το ξημέρωμα την βρήκε στο νοσοκομείο με ένα κολάρο και μερικά ράμματα στο κεφάλι και το αριστερό χέρι στον γύψο. Ενστικτωδώς έφερε το χέρι στην κοιλιά της. «Ησύχασε είναι καλά», της είπε χαμογελώντας η νοσοκόμα που ήταν δίπλα της. «Θεέ μου σ’ ευχαριστώ, προσευχήθηκε η Χρύσα, αφού με βοήθησες να ζήσω, βοήθησε με να γίνω μία καλή μητέρα και πατέρας μαζί για το μωρό μου».


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις που διοργανώνει με άψογο τρόπο η Μαρία στο blog της http://mytripssonblog.blogspot.gr/ .  Μπορείτε να μπείτε στο blog της και να απολαύσετε και τις υπόλοιπες συμμετοχές που είναι καταπληκτικές.  Οι λέξεις με τις οποίες έπρεπε να "παίξουμε" είναι αυτές με το κόκκινο χρώμα. Μαρία μου σε ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Φιλάκια!



Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Καλή Ανάσταση

Με τις λαμπάδες που έφτιαξα  για την οικογένειά μου,
Σας εύχομαι Καλή Ανάσταση!



Καλή ανάσταση στις σκέψεις μας, καλή ανάσταση στα αισθήματα καρδιάς
καλή ανάσταση στις συνειδήσεις μας.


Να περάσετε όμορφα μαζί με τις οικογένειές σας!
Φιλάκια πολλά!

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη- το e-book



Ακόμα θυμάται η Μαρίνα η μικρή δασκάλα την μυρωδιά από την κανέλα σε κείνες τις τηγανίτες που της έφτιαχνε η μητέρα της για πρωινό, όταν έλειπε το γάλα από το σπίτι....  άραγε θα κάνει και αυτή το ίδιο για τους μικρούς μαθητές της; 
Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από την δική μου ιστορία. Ολόκληρη την ιστορία μου θα την διαβάσετε μαζί με τις υπόλοιπες 23 στο e-book που δημιούργησε η Αλεξάνδρα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Διαβάστε παρακάτω για να ενημερωθείτε για αυτή τη δράση.


Δεκαοχτώ bloggers γράψαμε 24 ιστορίες για την αλληλεγγύη και σας καλούμε να μας διαβάσετε για να την κάνουμε πράξη όλοι μαζί.

Το e-book μας διατίθεται για την ενίσχυση της Κοινωνικής κουζίνας "Ο άλλος άνθρωπος"  και του μη κερδοσκοπικού σωματείου Κοινωνία αγάπης και προσφοράς  «Γέροντας Παΐσιος».

Στο e-book θα διαβάσετε ιστορίες, πραγματικές και φανταστικές, ποιήματα, με πρωταγωνίστρια την αλληλεγγύη και συμπρωταγωνιστή το φαγητό, γι' αυτό και στο τέλος θα βρείτε τις αλμυρές και γλυκές συνταγές κάθε ιστορίας.


Για να αποκτήσετε το e-book, αρκεί να στείλετε, όπου εσείς επιλέξετε, ένα δέμα με ό,τι μπορείτε από όσα θα βρείτε στη λίστα με τις πάγιες ανάγκες της Κοινωνικής κουζίνας και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος".
Το αποδεικτικό της αποστολής είναι και η τιμή για το e-book! 
Στο womaninblog@gmail.com (με τίτλο e-book) στέλνετε μία φωτογραφία του δέματος (*γράψτε στο δέμα blogaki*) και του αποδεικτικού και θα λάβετε αμέσως τις ιστορίες μας.

Μπορείτε να διαβάσετε το e-book στον υπολογιστή, στο κινητό, στο tablet.

την πολύ όμορφη εικόνα του εξωφύλλου έφτιαξε η Χριστίνα - Ανδρομέδα

Δείτε αναλυτικά τις δράσεις, τις εκδηλώσεις και τις έκτακτες ανάγκες της Κοινωνικής κουζίνας εδώ και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος"εδώ .

Πάγιες ανάγκες Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος"
σχολικά βοηθήματα
παιχνίδια,
παιδικές τροφές
παιδικά ρούχα
πάνες

τρόφιμα
μπαχαρικά
μέλι
καφέδες (ελληνικός, φραπέ, γαλλικός)
γάλα εβαπορέ
χαρτί κουζίνας
χαρτοπετσέτες
πλαστικά πιρούνια και κουτάλια
μπολ μιας χρήσης για τη συσκευασία φαγητού
γάντια μιας χρήσης
αλουμινόχαρτο
απορρυπαντικά
σφουγγαράκια
γκάζι και γκαζιέρα
μαρμίτα 150 λίτρων

Κοινωνική κουζίνα "Ο Άλλος Άνθρωπος"
(δωρεάν αποστολή με τη Γενική ταχυδρομική)
Πλαταιών 55 και Παραμυθιάς, Μεταξουργείο
104 35 Αθήνα



Πάγιες ανάγκες Κοινωνίας αγάπης και προσφοράς "Γέροντας Παΐσιος"
Τρόφιμα
Είδη μπακαλικής
Είδη υγιεινής
Ρουχαλάκια
Παιχνιδάκια
Σχολικά είδη
Χαρτικά
Βιβλία αναγνωστικά
Φάρμακα
Ό,τι διαθέτει ο καθένας

Κοινωνία Αγάπης και Προσφοράς Γέροντας Παΐσιος
Κεντρικό κοινωνικό κατάστημα
Μεγ. Αλεξάνδρου 99
Τ.Θ. 305
Τ.Κ. 57500
Τρίλοφος Θεσσαλονίκη




*Στο facebook του blogaki  μπορείτε να ενημερώνεστε  για ό,τι νεότερο.*



Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Καλό μήνα







Μεθυσμένα στενά
χάδια φτηνά,
σκόρπια φιλιά στον αέρα,
μ' έναν κόμπο παντού
κι ένα βλέμμα τρελού,
ξημέρωσε η μέρα.

Κουρασμένη κι εσύ,
ναυαγός σε νησί,
σε μια στάση εμβρύου κοιμάσαι,
σου θυμίζω πολλά,
μα το ξέρω καλά,
πως σε λίγο δε θα με θυμάσαι.

Ένα μαύρο πρωί,
παίρνω μια αναπνοή
και δαγκώνω το πρώτο τσιγάρο,
κάποια νύχτα τρελή,
μεθυσμένος πολύ,
σου 'χα πει από δω θα σε πάρω.

Στο δικό σου βορρά,
άλλη μία φορά,
μες στο χιόνι βουλιάζω για σένα,
μα στο λέω ξανά,
σου φωνάζω ξανά,
η αλήθεια σου μοιάζει με ψέμα.

Ψέμα.

Ένα μαύρο πρωί,
πριν να φύγει η ζωή,
του μυαλού μου τις πόρτες κλειδώνω,
ξαφνικά μου γελάς,
για το λάθος μιλάς
και στο τέλος εγώ το πληρώνω.

Πριν χαθείς εντελώς,
σε κοιτώ σαν τρελός
και νομίζω, πως κάτι θ' αλλάξει,
πεταλούδα εσύ,
στο δικό μου νησί,
που σε λίγο γι' αλλού θα πετάξει.

Ψέμα.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Δίσκος: Χαμένες αγάπες
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Δρώμενο Χαϊκού - Στην απεραντοσύνη ακροβατώντας




Μόνος και πάλι
Στην απεραντοσύνη
Ακροβατώντας

Νέφη υφαίνει
Με ηλιαχτίδες   χλωμές
Για ένα ταίρι


Σήμερα φτιάχνει
Τον δικό του ουρανό
Αναπολώντας

Όνειρα ζωής
Φτερουγίσματα τρελά 
Μόνος και πάλι



Με την πιο πάνω φωτογραφία η Μαρία από το blog http://tokeimeno.blogspot.gr/ μας παρότρυνε να γράψουμε δύο Χαϊκού. Εγώ έλαβα μέρος με τα δύο πρώτα.
Τα Χαϊκού είναι μια ιαπωνική ποιητική μορφή και αποτελείται από τρεις ομάδες των 5,7,5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους.
Ευχαριστώ όσους με τίμησαν με την βαθμολογία τους και ευχαριστώ και την Μαρία για την φιλοξενία και την παρότρυνση για δημιουργία.
Καλή εβδομάδα και φιλάκια πολλά!

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Πεταλούδες


Πεταλούδες φτιάχτηκαν από χαρτί και καμένη κόλλα

Έβαλαν τα μπρονζέ τα χρώματα τους



Τέντωσαν κεραίες και φτερά να ξεμουδιάσουν

Ανέπνευσαν καθαρό αέρα

Λούστηκαν τις ακτίνες του ήλιου πάνω σε γρασίδι δροσερό και



Όλες μαζί πέταξαν για ένα σπίτι φιλικό, σκαρφάλωσαν  σε ένα τοίχο

Υψηλά πάνω από το τζάκι και  στάθηκαν εκεί. 

Δίχως ντροπή άρχισαν να ποζάρουν! Τους άρεσε όλο αυτό και




Έμειναν  εκεί για πάντα όλες μαζί κάνοντας  το σπίτι να μοιάζει

Σαν μια ανοιξιάτικη αυγή!


 Εδώ σας είχα δείξει πως γίνονται.

Καλό μήνα σας εύχομαι και μην ξεχνάτε:
Ο Φλεβάρης και αν φλεβίσει
Καλοκαίρι θα μυρίσει!
Φιλιά!



Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

1ο δρώμενο φωτογραφίζειν

Το 1ο δρώμενο φωτογραφίζειν είχε ως θέμα τις "γέφυρες".
Η δική μου συμμετοχή στο δρώμενο ήταν αυτή.  Η λήψη χάλια δεν το συζητώ,
αλλά μερικές φορές είναι η διάθεση της στιγμής τέτοια όταν
τραβάς μια φωτογραφία, που θέλεις να αποτυπωθεί.


Τραβήχτηκε μια νύχτα του Γενάρη καθ' οδόν από Αθήνα προς Πύργο μέσω Τρίπολης, 
λίγο πριν τα μεσάνυχτα.
Η θερμοκρασία λίγο πάνω από το μηδέν με χιόνια δεξιά και αριστερά του δρόμου.
Από πάνω μας ξαστεριά και μια πανσέληνος υπέροχη. 
Πλησιάζουμε την γέφυρα Τσακώνας, βγάζω το κινητό και τραβώ αυτή την φωτογραφία
ενώ το αυτοκίνητο έτρεχε με αρκετή ταχύτητα, εννοείται πως δεν οδηγούσα εγώ, γιατί
δεν ξέρω να οδηγώ καρντιά μου κλαψ...κλαψ...
Στο ράδιο έπαιζε Γλυκερία το "Μέχρι να βρούμε ουρανό" και αυτόν τον τίτλο έδωσα και 
εγώ στην φωτογραφία μου, γιατί  αυτό σήμαινε εκείνη την στιγμή για μένα αυτή η φωτογραφία
Μια γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης.


Η γέφυρα Τσακώνας βρίσκεται στον νέο αυτοκινητόδρομο Κορίνθου- Τριπόλεως-Καλαμάτας, 
στα σύνορα Αρκαδίας και Μεσσηνίας.
Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη γέφυρα στην Ελλάδα από πλευράς ανοίγματος μετά την γέφυρα
Ρίου- Αντίρριου. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

(φωτογραφία από το internet)





Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Το πατρικό σπίτι


Ένα ψιλόβροχο άρχισε να πέφτει και η  Καίτη καθισμένη μέσα στο αυτοκίνητό της κοίταζε το πατρικό της σπίτι εκεί στην εσχατιά του χωριού, με δάκρυα στα μάτια. Δέκα χρόνια πέρασαν από εκείνη την ημέρα που αντί να πάει να δώσει το τελευταίο διαγώνισμα για να πάρει το απολυτήριο λυκείου, όπως είχε πει στην μάνα της, έφυγε με τον Τάκη. Τον Τάκη που με ένα δαχτυλίδι που της έβαλε στο χέρι, της έταξε γάμο και μια λαμπρή καριέρα στο τραγούδι, γιατί είχε φωνή αηδονιού η Καιτούλα, όλοι το έλεγαν στο χωριό, καθώς δεν έχανε ευκαιρία να τραγουδά σε κάθε κοινωνική εκδήλωση του σχολείου της, αλλά και του χωριού της.
Ο  Τάκης την άκουσε να τραγουδά στο πανηγύρι του χωριού και στην εβδομάδα που έμεινε εκεί ως φιλοξενούμενος ενός φίλου του,  δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Ένα τόσο  όμορφο κορίτσι και με ωραία φωνή σίγουρα θα έφερνε κόσμο στο μπουζουξίδικο που είχε στην Αθήνα.
Η μάνα της που δεν είδε με καλό μάτι τον Τάκη της έλεγε να μην τον ακολουθήσει, να μείνει κοντά της, να τελειώσει το σχολείο και να βρει μια δουλειά στην κοντινή τους πόλη. 
Η Καίτη δεν την άκουσε και έφυγε με τον Τάκη, που στην αρχή ήταν όλο γλύκες. Την έκανε πρώτο όνομα στο μαγαζί, αλλά στο χρόνο επάνω όχι μόνο δεν της έβαλε στεφάνι, αλλά της έλεγε να κάνει παρέα και στους πελάτες, γιατί οι δουλειές στο μαγαζί δεν πήγαιναν καλά και άλλα τέτοια. Η Καίτη κάθε βράδυ έλεγε στην αρχή μερικά τραγούδια και μετά  παρέα με τους πελάτες να τα πίνει ως το πρωί, ενώ ο Τάκης πίσω από την πλάτη της να κάνει τα γλυκά μάτια σε κάθε καινούργιο του απόκτημα. Δεν αναγνώριζε πια τον εαυτό της. Πολλές φορές είχε αποφασίσει να ξεφύγει, αλλά πάντα ο Τάκης με γλυκόλογα κατάφερνε να την τουμπάρει. Ώσπου χθες τον είδε με τα ίδια της τα μάτια να είναι γονατιστός μπροστά στην Ρίτα, το καινούργιο του απόκτημα, να της προσφέρει δαχτυλίδι και να της τάζει γάμο, όπως ακριβώς είχε κάνει και σε κείνη πριν από δέκα χρόνια.
Με μιας της έφυγε η θολούρα από το ποτό και από μπροστά της πέρασε σαν κινηματογραφική ταινία η ζωή της αυτά τα δέκα χρόνια.  Πως άφησε αλήθεια και πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια μέσα στην βρωμιά της νύχτας. Η εικόνα του πατρικού της και η μάνα της που όλα αυτά τα χρόνια είχε απαρνηθεί ήρθαν στο νου της. Αμέσως έτρεξε στο σπίτι έριξε λίγα πράγματα σε μια βαλίτσα, μπήκε στο αυτοκίνητό της, το μόνο της απόκτημα όλα αυτά τα χρόνια και έφυγε για το χωριό της σαν κυνηγημένη. Πόσο δίκιο είχες γλυκιά μου μανούλα που με παρακαλούσες να μην ακολουθήσω τον Τάκη, σκεφτόταν. Και  να  την τώρα μπροστά στο πατρικό της να σκέφτεται τα λάθη της. 
Με μια αποφασιστική κίνηση έβαλε μπρος την μηχανή του αυτοκινήτου βγήκε από το δρόμο και μπήκε στην αυλή του σπιτιού. Η πόρτα του σπιτιού άνοιξε και πρόβαλε η μάνα! «Έλα γρήγορα μέσα παιδί μου, θα γίνεις μούσκεμα». Έτρεξε και χώθηκε στην αγκαλιά της μάνας, την ώρα που τα δάκρυά της ενώνονταν με εκείνα της βροχής. Σφιχταγκαλιασμένες μπήκαν μέσα και κάθισαν στο καναπεδάκι δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Η μάνα άρχισε να χαϊδεύει τα μαλλιά της Καίτης ενώ ένα νανούρισμα μουρμούριζαν τα χείλη της σαν εκείνα που της έλεγε όταν ήταν μικρή για να διώχνει τους εφιάλτες από τον χαμό του πατέρα της. Κάθε νανούρισμα της μάνας βάλσαμο στην ψυχή της και τα χάδια της σαν γομολάστιχα έσβηναν τα τεράστια λάθη μιας ολόκληρης δεκαετίας.

Η υπέροχη φωτογραφία του κειμένου  ανήκει στην  Ελένη από το blog Καρυδότσουφλο,  η οποία μας προσκάλεσε να δούμε την φωτογραφία και μετά μας ρώτησε: "Εσείς, θα μου πείτε μια ιστορία;" 
 Η φωτογραφία της μου άρεσε πάρα πολύ, η πρόσκληση το ίδιο και έτσι έγραψα τούτη την ιστορία.

Φιλιά!

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Μικροκατασκευές

Μερικά μικροπράγματα που έχουν επάνω τους την δική σου τσαχπινιά
χαρίζοντας τα σε βγάζουν από την δύσκολη θέση να μην πας με
"άδεια" τα χέρια σε μια επίσκεψη για καφέ.
Όπως αυτά τα σαπουνάκια παραδείγματος χάριν,

decoupage σε σαπουνάκια

ή αυτά τα κεράκια

decoupage σε κεράκια
ή  γλαστράκια


Μικροπράγματα που χαρίζουν χαμόγελα στους παραλήπτες.
Μερικά χαρίστηκαν σε διαδικτυακές φίλες, που και αυτές με την σειρά τους
μου στέλνουν δικές τους δημιουργίες, όπως η γλυκιά Νικόλ που μου έστειλε
ένα υπέροχο πήλινο γούρι-κουκουβάγια, δύο χειροποίητα σαπουνάκια και
υπέροχα γλυκάκια!
Νικόλ μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ, να είσαι καλά και πάντα δημιουργική!


Να είστε όλοι καλά!
Φιλάκια!

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Παράταση

Από καλά πληροφορημένες πηγές η κυβέρνηση σκέφτεται
να δώσει παράταση στο ξεστόλισμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου
προκειμένου τα λαμπάκια του να συμβάλουν στην μείωση των
πολικών θερμοκρασιών που επικρατούν στα σπίτια μας


Φιλιά!!!

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Γουράκια

Το 2017 μας κτύπησε την πόρτα, ανοίξτε του..
Ε, μην το κοιτάτε καχύποπτα. Χαμογελάστε του!


Είναι μόλις τριών ημερών μην περιμένεις να διορθώσει τα στραβά 
και τα ανάποδα του 2016 ως δια μαγείας.



Για να αρχίσει να μας δίνει πράγματα, πρέπει να αλλάξουμε και εμείς και
 το μόνο που μπορεί να μας δώσει για αρχή είναι αγάπη.


Η αγάπη θα μας κάνει να ακούμε τα παιδιά μας, να γινόμαστε οι ρίζες τους,
αλλά να τους δίνουμε και φτερά για να πετάξουν προς τα όνειρά τους.


Η αγάπη θα μας κάνει να ξαναβρούμε την ανθρωπιά μας
και αν βρούμε την ανθρωπιά μας θα μπορέσουμε να συμπονέσουμε 
τον συνάνθρωπό μας και να τον συνδράμουμε στην ανάγκη του.


Μπορεί να μας δώσει και από κείνη την αγάπη που σε ανεβάζει
στον έβδομο ουρανό, εκείνη που σε κάνει να μετράς τα αστέρια
μήπως και ανακαλύψεις κάποιο καινούργια για να δώσεις το όνομά του/της.




Ε μια και έφτιαξα μερικά γουράκια την τελευταία στιγμή
είπα να σας τα δείξω μην μείνουν παραπονεμένα.

Καλή χρονιά!