Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

25 Λέξεις #11


Καθώς βραδιάζει και ένα γκρίζο απλώνεται παντού

όνειρα και ελπίδες κουρελιάστηκαν

και μόνο ένα σκουριασμένο συρματόπλεγμα

βρέθηκε να με συγκρατήσει πριν την άβυσσο.

Μάτωσα!

Κοιτάζοντας μία φωτογραφία σου γεννιόνται χίλιες σκέψεις και αυτό μας παρότρυνε να κάνουμε η Μαρία κοιτάζοντας την φωτογραφία της. Να εκφράσουμε αυτές τις σκέψεις μέσα από 25 λέξεις. 
Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή σε αυτό το δρώμενο της Μαρίας από το blog Το κείμενο.
Ευχαριστώ πάρα πολύ όλους εσάς που με τιμήσατε με την βαθμολογία σας  και εσένα Μαρία μου για την άψογη φιλοξενία και επιτυχία του δρώμενου.

Καλή Πρωτομαγιά!


Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Κάποτε στην πεταλουδοχώρα


Στην πεταλουδοχώρα  όλα ήταν όμορφα. Υπήρχαν πολύχρωμα λουλούδια παντού και  πεταλούδες. Χιλιάδες πεταλούδες με πολύχρωμα φτερά που κανένας δεν είχε δει πιο όμορφες. Όλη μέρα πετούσαν από λουλούδι σε λουλούδι, γελούσαν, τραγουδούσαν και όλες ήταν ευτυχισμένες.
Όταν  όμως έγινε βασίλισσα η πριγκίπισσα Νεφέλη, όλα άλλαξαν. Η καινούργια βασίλισσα λοιπόν ήταν πολύ όμορφη, ίσως η πιο όμορφη από όλες τις πεταλούδες. Τα φτερά της ήταν δαντελωτά και είχαν πάνω τους όλα τα χρώματα. Ήταν όμως και πολύ ζηλιάρα και όταν έβλεπε κάποια πεταλούδα που είχε όμορφα φτερά διέταζε και την φυλάκιζαν. Κτίστηκαν φυλακές που γέμισαν με πεταλούδες, γιατί είπαμε πως στην πεταλουδοχώρα υπήρχαν οι πιο όμορφες πεταλούδες.
Οι περισσότερες μαμάδες-πεταλούδες άρχισαν να ανησυχούν με αυτή την εξέλιξη και προκειμένου να σώσουν τα παιδιά τους από την φυλακή, άρχισαν να βάφουν τα φτερά  τους με ένα γκρίζο χρώμα, ώσπου ήρθε κάποια στιγμή που όλες οι πεταλούδες που πετούσαν στην πεταλουδοχώρα είχαν γκρίζο χρώμα, εκτός από την βασίλισσα που καμάρωνε πλέον τα πολύχρωμα φτερά της χωρίς να φοβάται πως θα εμφανιστεί κάποια πεταλούδα με καλύτερα φτερά από τα δικά της.  
Η κακία της όμως δεν σταμάτησε εκεί και έδωσε διαταγή να ξεριζωθούν όλα τα λουλούδια και να φυτεύουν μόνο λουλούδια σε κίτρινο χρώμα και χωρίς ιδιαίτερο άρωμα. Ο δικός της ο κήπος όμως είχε όλων των λογιών τα λουλούδια και επειδή ήθελε να τον απολαμβάνει μόνο αυτή, έκτισε έναν τοίχο γύρω του, ώστε να μην τον βλέπουν οι άλλες πεταλούδες. Έτσι περνούσαν τα χρόνια χωρίς να αλλάζει τίποτα.


Ώσπου μια  μέρα γεννήθηκε στην πεταλουδοχώρα μια πεταλούδα με πολύ όμορφα φτερά. Η μαμά της την κοιτούσε και έκλαιγε.
-Γιατί κλαις μαμά, ρώτησε η μικρή πεταλούδα.
-Επειδή πρέπει να σου βάψω γκρίζα τα όμορφα φτερά σου, γιατί αν τα δουν οι φρουροί θα το πουν στην  βασίλισσα και κείνη θα διατάξει να  σε φυλακίσουν. Η μητέρα της της μίλησε ώρα πολλή για την κακιά βασίλισσα και για τους καταπιεστικούς νόμους που έβαζε.
-Μητέρα κρύψε με μέχρι να δυναμώσουν τα φτερά μου και θα βρω τρόπο να δραπετεύσω από δω και να ζητήσω βοήθεια.
-Όχι παιδί μου και άλλες πεταλούδες πριν από σένα το επιχείρησαν, αλλά ποτέ δεν μάθαμε τι απέγιναν σίγουρα τις βρήκαν οι φρουροί των συνόρων και τις σκότωσαν.
Η πεταλούδα μας κρύφτηκε για όσο χρειαζόταν, δεν κυκλοφορούσε την ημέρα, μόνο λίγο την νύχτα έβγαινε να δει τα κατατόπια και αυτό με μεγάλη προσοχή. Σε μία από αυτές τις νύχτες γνώρισε μία πυγολαμπίδα και έγιναν φίλες.
Από αυτή έμαθε πως κάπου στα σύνορα, όχι μακριά από το σπίτι της υπήρχε ένα αφύλακτο πέρασμα και πως από κει δραπέτευσαν πολλές πεταλούδες που τώρα ζούσαν ελεύθερες και ευτυχισμένες στην χώρα των πυγολαμπίδων.
-Εγώ δεν θέλω να ζήσω μακριά από τον τόπο μου, όταν ξέρω πως οι υπόλοιπες πεταλούδες θα υποφέρουν και ανάμεσα τους η  μητέρα μου και οι αδερφές μου.  Θα δραπετεύσω από δω μόνο και μόνο για να ζητήσω βοήθεια να διώξουμε την κακιά βασίλισσα και να γίνει η χώρα μου όπως ήταν τα παλιά τα χρόνια. Νομίζω πως σε δυο μέρες θα είμαι έτοιμη. Θα με βοηθήσεις; ρώτησε  η πεταλούδα την πυγολαμπίδα.
-Βασίσου επάνω μου, θα σου δείξω το πέρασμα και θα πηγαίνω μπροστά να φέγγω για να σου δείχνω το δρόμο.


Πράγματι μετά από δύο μέρες όταν βράδιασε αφού αποχαιρέτησε την μητέρα της και τις αδερφές της ξεκίνησαν. Μπροστά η πυγολαμπίδα και πιο πίσω η πεταλούδα κατάφεραν να περάσουν το πέρασμα και να απομακρυνθούν αρκετά.
Την επόμενη μέρα η πεταλούδα μας συνάντησε πολλές πεταλούδες «εξόριστες» και άρχισε να τους λέει πως έπρεπε να γυρίσουν πίσω στην χώρα τους για να διώξουν την κακιά βασίλισσα και να ζήσουν όλες χαρούμενες. Οι πυγολαμπίδες είπαν πως θα τις βοηθούσαν  δανείζοντάς τους τα φαναράκια τους για να μπουν την νύχτα στην πεταλουδοχώρα.
-Καλά όλα αυτά είπε μία από τις πεταλούδες άντε και μπήκαμε πάλι μέσα, πώς θα διώξουμε την βασίλισσα;
-Θα σας εξηγήσω… πριν όμως έχω να πάω κάπου, τους είπε και έφυγε. Η πεταλούδα μας κατευθύνθηκε προς την χώρα των μελισσών και ζήτησε την βοήθειά τους. Η βασίλισσα Νεφέλη αν φοβόταν κάτι, αυτό ήταν οι μέλισσες. Τα παλιά τα χρόνια οι μέλισσες πήγαιναν συχνά στην χώρα των πεταλούδων να μαζέψουν γύρη από τα πανέμορφα λουλούδια που υπήρχαν στην πεταλουδοχώρα, όμως όταν η βασίλισσα διέταξε να ξεριζωθούν όλα και να φυτευτούν εκείνα τα άοσμα κίτρινα λουλούδια δεν ξαναπήγαν προς τα εκεί.
Οι μέλισσες δέχτηκαν να βοηθήσουν τις πεταλούδες και μια νύχτα με βοηθό τα φαναράκια των πυγολαμπίδων μπήκαν στην πεταλουδοχώρα. Το πρωί οι μέλισσες έτρεψαν  σε φυγή την βασίλισσα. Από τότε κανένας δεν την ξαναείδε.


Αμέσως  έστεψαν άλλη βασίλισσα η οποία διακρινόταν για την σοφία της και εκείνη έδωσε διαταγή σε όλες τις πεταλούδες να διώξουν από τα φτερά τους το γκρίζο χρώμα και για να ευχαριστήσουν τις μέλισσες άρχισαν να φυτεύουν πολύχρωμα λουλούδια για να μπορούν να μαζεύουν όση γύρη ήθελαν.
               Μετά από όλα αυτά έκαναν ένα μεγάλο χορό που κρατάει ακόμα…






Αυτό το καδράκι με τις πεταλούδες είναι φωτιζόμενο  με φωτάκια leg, 
και το χάρισα σε μια πανέμορφη μικρούλα. 
Στάθηκε όμως και η αφορμή να γράψω τούτο το παραμύθι, 
γιατί κατά το συνήθειό μου κατασκευή χωρίς παραμύθι δεν γίνεται.

Καλή εβδομάδα!

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

Καλή ανάσταση

Φίλοι μου σας εύχομαι Καλή Ανάσταση!!


Με τις λαμπάδες που έφτιαξα για την οικογένεια, σας στέλνω τις πιο θερμές ευχές μου.
Να δούμε ανάσταση στις καρδιές μας, στα όνειρα μας, στα ιδανικά μας, στην Πατρίδα μας!
Να περάσετε όμορφα με τις οικογένειές σας.
Φιλιά!

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

Λαβωμένες μνήμες




Νοέμβριος 1970. Ο καθηγητής του Αστικού Δικαίου κλείδωσε το γραφείο του  και ετοιμάστηκε να φύγει, ενώ έψαχνε στην τσέπη του να βρει ένα νόμισμα για να πάρει ένα αναψυκτικό από το αυτόματο μηχάνημα.
-Κύριε καθηγητά ευτυχώς σας πρόλαβα. Ήθελα να σας παραδώσω την εργασία μου.
Ο καθηγητής γύρισε και κοίταξε τον νεαρό. Το βλέμμα του καθαρό και φωτεινό του φάνηκε γνώριμο. Ξεκλείδωσε πάλι την πόρτα του γραφείου και είπε στον νεαρό να περάσει μέσα.
-Πως σε λένε νεαρέ μου;
-Αλέξη Γεωργίου.
Ο καθηγητής τον κοίταξε πάλι, έχοντας την ίδια αίσθηση ότι κάπου τον είχε ξαναδεί, αλλά το όνομα δεν του έλεγε τίποτα.
-Αυτή είναι η εργασία μου, είπε ο νεαρός.
Το βλέμμα του καθηγητή έπεσε στο ρολόι του νεαρού που φάνηκε στον καρπό του καθώς του παρέδιδε την εργασία του. Δεν μπορεί, αυτό το ρολόι είναι ίδιο με εκείνου, το ασυνήθιστο χρώμα στο καντράν το έκανε  μοναδικό. Ο καθηγητής έπιασε ταραγμένος το χέρι του φοιτητή και κοίταξε επίμονα το ρολόι.
-Ήταν του πατέρα μου, είπε ο νεαρός, δυστυχώς δεν τον γνώρισα και είναι το μοναδικό πράγμα που έχω από εκείνον, καθώς και το όνομά του, Αλέξη τον έλεγαν, Αλέξη Παναγιώτου… τον έχασα πριν γεννηθώ. Το Γεωργίου είναι του πατριού μου.
-Νεαρέ μου την μητέρα σου την λένε Θάλεια;
-Ναι, την ξέρετε;
-Την ήξερα, όπως ήξερα και τον   πατέρα σου ο οποίος ήταν κάτι παραπάνω από φίλος μου, ήταν αδελφός.
φιλία μας με τον πατέρα σου ήρθε στα φοιτητικά μας χρόνια. Μαζί με την μητέρα σου, συμφοιτήτρια μας και αυτή είμαστε αχώριστοι.  Έμελλε όμως να μας χωρίσει ο πόλεμος. Μαζί καταταχτήκαμε και βρεθήκαμε στον ίδιο λόχο. Μαζί υπομείναμε τις κακουχίες του πολέμου, το κρύο, την πείνα, τον φόβο. Παραστάτης μου στις μάχες εκεί στα Αλβανικά βουνά… Εκείνη την ημέρα ο λόχος μας είχε καταφέρει να καταλάβει ένα ύψωμα και προς το σούρουπο εξαντλημένοι καθίσαμε να πάρουμε μια ανάσα προφυλαγμένοι πίσω από κάτι βράχια. Ο πατέρας σου έβγαλε από την τσέπη του ένα γράμμα που είχε λάβει το πρωί, αλλά δεν είχε προλάβει να διαβάσει. Ήταν από την μητέρα σου. Καθώς το διάβαζε έλαμπε ολόκληρος.  Φαινόταν πως είχε ξεχάσει που βρισκόμαστε.
-Είμαι ευτυχισμένος μου φώναξε και σηκώθηκε επάνω χωρίς προφυλάξεις, είμαι ευτυχισμένος! Και εκεί  τον βρήκε η σφαίρα. Έπεσε  δίπλα μου, αιμόφυρτος. Φεύγω αδερφέ μου, μου είπε. Άγγιξε  τον σταυρό που φορούσε και μου είπε να τον δώσω στην μητέρα του και μετά έβγαλε το ρολόι του και μου είπε να το δώσω στην Θάλεια και να της πω πως την αγάπησε πολύ. Ύστερα άφησε την τελευταία του πνοή. Το γράμμα που κρατούσε στα χέρια του νότισε από τα αίματα, ποτέ δεν έμαθε τι του έγραφε η Θάλεια και τον έκανε τόσο ευτυχισμένο. Εκτέλεσα τις τελευταίες του επιθυμίες…, μετά ήρθε η κατοχή, οι δυσκολίες της ζωής  και δεν ξαναείδα την μητέρα σου.
-Σε αυτό το γράμμα του έγραφε πως περίμενε το παιδί του, εμένα, είπε ο νεαρός.
Έμειναν σιωπηλοί για λίγο, μετά ο καθηγητής σηκώθηκε και αγκάλιασε τον Αλέξη συγκινημένος.
-Να ήξερες πόσο του μοιάζεις παιδί μου!


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 14ο  "Παιχνίδι παίζοντας με τις λέξεις" που διοργανώνει κάθε φορά με άψογο τρόπο η Μαρία  στο blog https://mytripssonblog.blogspot.gr/


Οι λέξεις με τις οποίες παίξαμε αυτή την φορά ήταν:
Χρώμα, φιλία, παραστάτης, νόμισμα, βλέμμα

Μαρία μου σε ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία και ευχαριστώ πολύ και όσους επέλεξαν  την δική μου συμμετοχή κατά την βαθμολογία. Συγχαρητήρια στην φίλη Μαρία Κανελλάκη που πήρε την πρωτιά!

Σας εύχομαι ένα πολύ καλό μήνα!
Φιλάκια πολλά!

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Χάρτινες καρδιές

Οι χάρτινες καρδιές είναι πολλές
ανάβεις ένα σπίρτο και τις καις
και δεν γυρνάς ξανά σ' αυτές
(στίχοι αγαπημένου τραγουδιού)


Αλήθεια εσείς συναντήσατε ποτέ μια χάρτινη καρδιά που σας άφησε σημάδια...


Οι δικές μου είναι μεν χάρτινες και συγκεκριμένα από εφημερίδα,
αλλά είναι ακίνδυνες, δεν θα σε γελάσουν ποτέ.


Τόσο ακίνδυνες που ως και πεταλούδες  ξαποσταίνουν πάνω τους,  Άνοιξη γαρ!



Η Άνοιξη που έχει βάλει τα καλά της και μας τρελαίνει με τα αγριολούλουδα
που ξεφυτρώνουν παντού.




Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Κλήρωση!

Κατ' αρχάς θέλω να σας ευχαριστήσω για τις ευχές που αφήσατε
στην ανάρτηση των γενεθλίων του blog μου και να σας ζητήσω
συγνώμη που καθυστέρησα λίγο την κλήρωση, αλλά έπρεπε
να κάνω ανάρτηση για την φωτο-συγγραφική σκυτάλη πρώτα
επειδή είχε έρθει η σειρά μου.

Λοιπόν ευχές άφησαν:


  1. ANNA Flo
  2. Giannis Pit
  3. DIMI
  4. ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ
  5. Mary Pertax
  6. metaxia nikolopoulou
  7. Σμαραγδάκι Ρούλα
  8. Δημιουργία
  9. Marie-Anne
  10. Ο κόσμος της Ράνιας
  11. Ρένα Χριστοδούλου
  12. piseth san
  13. BUTTERFLY
  14. nikol
  15. Maria Kanellaki
  16. Memaria

Η τυχερή που κερδίζει το καπελάκι των ξωτικών είναι:


Η τυχερή είναι η nikol με το νούμερο 14. Νικόλ μου εύχομαι να είσαι πάντα τυχερή
και περιμένω την διεύθυνση σου στο e-mail μου για να σου στείλω το δωράκι σου.



Σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου για τις ευχές σας 
και τα ενθαρρυντικά σχόλια που αφήνεται όταν επισκέπτεστε το blog μου.


Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

Παιχνίδια της μοίρας



Η γυναίκα όπως κάθε απόγευμα ξεκίνησε την μοναχική της βόλτα, δίπλα στην ακροθαλασσιά. Έφτασε στην ξύλινη αποβάθρα, εκεί που έδεναν οι ψαράδες τις ψαρόβαρκες και κάθισε. Ήταν κάτι που έκανε κάθε μέρα, κάτι σαν ιεροτελεστία. Τα χέρια της αναζήτησαν την  καρδιά που ήταν χαραγμένη στον πρώτο  πάσσαλο. Αν και το ξύλο το είχε φάει η αλμύρα, τα δύο αρχικά Ν & Κ μετά από τριάντα χρόνια φαινόντουσαν ακόμη. Μόνο που τώρα μια ρωγμή στο ξύλο χώριζε τα δύο γράμματα στη μέση.  Για άλλη μια φορά τα μάτια της βούρκωσαν. Σηκώθηκε και συνέχισε την βόλτα της…
Το αγόρι ήταν εκεί και την είδε…
Ο άνδρας σταμάτησε το αυτοκίνητο δίπλα στην ξύλινη αποβάθρα και βγήκε έξω. Απέναντι φαινόταν το χωριό του ξαπλωμένο δίπλα στην ήρεμη λιμνοθάλασσα σε αντίθεση με την καρδιά του που παλλόταν φουρτουνιασμένη, καθώς οι αναμνήσεις ήρθαν να τον στοιχειώσουν για άλλη μία φορά. 
Μόλις είχε τελειώσει την στρατιωτική του θητεία και οι δικοί του πήραν την απόφαση προκειμένου να γλυτώσουν την περιουσία τους από τον πλειστηριασμό των τοκογλύφων, να τον στείλουν μετανάστη στην Αμερική. Τον έφεραν προ τετελεσμένων γεγονότων και έτσι βρέθηκε να πλένει στοίβες πιάτα στο εστιατόριο του θείου του δώδεκα ώρες το εικοσιτετράωρο. Έτσι άρχισαν οι χειμώνες της μοναξιάς του. Ξεχρεώθηκε η περιουσία, αλλά μετά έπρεπε να ετοιμάσει προίκα για τις τέσσερις αδερφές του. Και τα χρόνια πέρασαν και η προσωπική του ζωή έμεινε στο περιθώριο.
 Κάθισε δίπλα στον πρώτο πάσσαλο και τον ψηλάφισε. Τα χέρια του άγγιξαν την καρδιά. Ήταν ακόμα εκεί, εκεί που την χάραξε μαζί με την Κατερίνα μια βραδιά πριν από τριάντα χρόνια ανταλλάσσοντας όρκους αγάπης. Η Κατερίνα που κάτω από την πίεση των δικών της παντρεύτηκε με προξενιό, κάπου εκεί που ο ίδιος ετοίμαζε προίκες για τις αδερφές του. Και κάπως έτσι άρχισαν οι χειμώνες της δικής της απελπισίας, αλλά και της δική του, αφού δεν είχε λόγο να γυρίσει πλέον πίσω. Έμαθε πως τώρα πια ο άνδρας της είχε πεθάνει. Κάθισε κάμποσο εκεί βυθισμένος στις αναμνήσεις του. Σηκώθηκε να φύγει…
 Το αγόρι ήταν εκεί και τον είδε.
Με την άκρη του ματιού του είδε και την γυναίκα να επιστρέφει από την βόλτα της. Έπρεπε να ενώσει τον χρόνο τους, να τον κάνει μια στιγμή, έπρεπε να καθυστερήσει τον άνδρα.
-Συγνώμη κύριε, ξέρετε από ψάρεμα; Ο άνδρας τότε πρόσεξε το αγόρι και έπιασε κουβέντα μαζί του.
Η γυναίκα πλησίασε, είδε το αγόρι και μετά κοίταξε τον άνδρα.
-Νικόλα… εσύ! Της ήρθε λιποθυμιά. Την πρόλαβε πριν πέσει και την κράτησε στην αγκαλιά του.
-Κατερίνα!
Το αγόρι απομακρύνθηκε σιγοσφυρίζοντας. Ήταν η μοίρα τους που θέλησε να τους ενώσει και να μπει η άνοιξη  στις καρδιές τους…


Αυτή ήταν η ιστορία μου που έγραψα για την Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #1 που διοργανώνει η Μαίρη από το blog Γήινη Ματιά.
Πήρα την σκυτάλη από την Μαρία και το blog της mytripssonblog η οποία διάλεξε την πιο πάνω φωτογραφία για μένα. 
Παραδίνω την σκυτάλη στην Άννα που έχει  το blog ατενίζοντας. Για την Άννα διάλεξα αυτή την φωτογραφία.


Πηγή: Pixabay


Άννα μου ελπίζω να σου αρέσει. Σου εύχομαι καλή επιτυχία!